Vroegâh

Revelina Tokromo column op Leuk!070 L

Zolang ik mij het kan herinneren wordt mijn leven geregeerd door ‘situaties’. Situaties waarbij je daarna meteen de grond wil inzakken. Een rode draad gevalletjes van ‘graag een enkeltje naar de bodem alsjeblieft’. Vanaf kleins af aan maak ik al dingen mee. Ik zeg ook altijd ‘daar moet je echt Revelina voor heten, om dit mee te maken’. In veel gevallen had ik er getuigen bij die mij al dan niet uitlachten. En anders was ik het zelf wel die mij uitlachte.

Mijn speelgoed

Vroegâh was alles anders en kon je met een gerust hart buitenspelen. Echt één van mijn favoriete dingen om te doen. Er waren toen geen tablets, smartphones, Playstations of andersoortig binnenshuis vermaak. Mijn speelgoed bestond uit een springtouwtje, stoepkrijt, rolschaatsen en een lolo-bal. Overigens is dat laatste niet geschikt als je je evenwicht niet goed kunt bewaren en weinig doorzettingsvermogen hebt.

Buitenspelen in Spoorwijk

Maar ach, wat hield ik toch van het buiten zijn! In mijn oude buurtje Spoorwijk waar ik ben opgegroeid, was het altijd één groot avontuur. Er gebeurde altijd veel. Tijdens de zomervakantie kon ik mijn buitenspeellol vaak op. Heerlijk in bomen klimmen (om er vervolgens uit te donderen). Zelfs huppelen ging bij mij niet zonder gevaren. Ik presteerde het zelfs om tijdens het huppelen te vallen waarbij de neuzen van mijn nieuwe leren schoenen het moesten ontgelden. Mijn mama’s reactie destijds bij het zien van de schoenen was hoorbaar voor de buren aan de overkant. “Are you tokkie to me?”

Bugs Bunny

De meest memorabele herinnering was toen mijn melkgebit compleet was vervangen door grote mensentanden. Als je een jaar of tien bent, is dat trouwens een heel gek gezicht. Een mond vol van die enorme witte dingen als je een poppengezicht hebt. Soort van Bugs Bunny met een volledig gebit. En dan ook niet te vergeten de (duik)bril die ik droeg. Een hoog gehalte van ‘agossie’ had ik in die tijd zeg maar. Ik kreeg nog net geen persoonlijk bezoek van Stichting Lilianefonds.

Blindemannetje

Samen met mijn buurmeisjes stond ik op een middag buiten te spelen. Zij waren wat ouder dan ik en beschouwden mij als hun kleine zusje. ‘Blindemannetje’ spelen deden wij regelmatig in de straat. Best leuk. Tenminste als je degene weet aan te tikken. Eigenlijk hadden ze dat doekje niet eens bij mij om hoeven doen. Zonder bril was ik toch al zo blind als een mol.

Maastunnel

Toen ik hem ‘was’, schuifelde ik geblinddoekt rond en strekte ik mijn armen om te ‘voelen’ waar ik was. Mijn buurmeisje maakte geluid waardoor ik meer en meer in haar buurt dacht te komen. Ik hoor haar nog zeggen: “Ja ja ja! Hier sta ik!! Kom maar!”. Enthousiast zwaaide ik met mijn armpjes in de lucht (in de veronderstelling dat ik haar zou aantikken) liep ik naar het geluid toe en probeerde ik haar aan te tikken. Wat ik niet wist, is dat zij achter een verkeerspaal stond. In plaats van haar aan te tikken, tikte ik met mijn Bugs Bunny-voortanden vól die paal. Mijn gebit veranderde in de Maastunnel en mijn bril lag in een deuk. Mijn buurmeisjes gierden het uit en mij stond het huilen mij nader dan het lachen (duh). En mijn mama’s reactie? Die was in Rotterdam te horen.

Vind jij deze column ook leuk?  Laat Revelina dat dan weten door haar column te ‘liken’ en te ‘delen’ met de onderstaande buttons. Een spontane reactie plaatsen mag natuurlijk ook altijd. Graag zelfs. – Alvast bedankt!

Revelina Tokromo, columnist, acteur, blog, online magazine Den Haag LEUK!070Revelina Tokromo, columniste en comédienne – Revelina is een energieke en vrolijke alleenstaande mama van dochtertje Isis. Schrijven en lachen zijn haar grootste hobby’s. Met haar verhalen neemt zij jou mee in haar wereld met als hoofdrolspeler ‘never a dull moment’. – Contact: Mijn-gedichtenbundel-en-columns op Facebook

Leuk!070

Add your Biographical Info and they will appear here.

1 Reactie

Laat een reactie achter