Het middelpunt van een Panorama

Kunstenares Marilou Klapwijk geeft haar enthousiaste visie op kunst en galeries in Den Haag en omstreken. L2

Van sommige herinneringen weet ik af en toe niet zeker of ze zijn gebaseerd op foto’s of op daadwerkelijke gebeurtenissen. Dat heb je wel eens. Maar zo dacht ik bijvoorbeeld ook nog wel te herinneren hoe het Panorama van Mesdag eruit zag. Ook al is het meer dan 20 jaar geleden dat ik dat voor het laatst zag. Dat was dus niet zo. Na zelfs licht gedesoriënteerd te zijn door de illusie van de verte, verraste het me hoe groot en scherp het eigenlijk is.

Op een grijze dag

Toch klopten mijn herinneringen aan een donkere ruimte wel. Tegenwoordig is deze lichter door nieuwe gordijnen. Ze geven een hint van het mooie glazen koepel-plafond. Maar hierdoor wordt er stiekem ook iets verklapt. Namelijk hoe het komt dat het werk constant lijkt te veranderen. ‘Op een grijze dag is het panorama ook grijs’ zegt Pietertje van Splunter naast mij, terwijl we omhoog staan te kijken.

Collectief Broos

Ik ben samen met Pietertje (precies vóór een grote groep Duitse studenten) in Panorama Mesdag. We gaan kijken naar de door Broos samengestelde tentoonstelling. Hedendaagse kunst in Panorama Mesdag met als uitganspunt: het panorama.

Broos is een samenwerkingsverband tussen kunstenaars Pietertje van Splunter en Zeger Reyers. Samen ontwikkelden ze een nieuw werk en nodigden andere kunstenaars uit voor de tentoonstelling.

Gaaf man!

En voor dit nieuwe werk, genaamd ‘CONTINUÜM’, kom ik stiekem ook speciaal. Een half jaar geleden mocht ik de plannen lezen en brainstormsessies meemaken voor dit werk en die zijn nu geëvalueerd in een heel indrukwekkend werk. ‘Gaaf man!’ appte ik Zeger, toen ik slechts een foto had gezien van het werk.

Maar de foto is er niks bij. Zo blijkt.

Gezogen in een ‘ander moment’

CONTINUÜM lijkt wel een geheimzinnig luik naar een andere wereld.  Ook al is de lucht niets wereldvreemds. Door de donkere ruimte waar ik me in bevindt, lijkt het werk haast een glazen bol. Het geeft ook niets weer van een toekomst. Maar op onverwachte manier ben ik op afstand de toeschouwer van een ‘ander moment’ dan het moment waar we ons in bevinden. Een moment waar ik direct wordt ingezogen.

Een cyclus van nacht en dag

Langzaam trekken wolken voorbij. De lucht verandert. Meeuwen schieten voorbij. Of fladderen in de verte achter elkaar aan. Na 10 minuten begint het wel echt donkerder te worden. De silhouetten van de meeuwen lijken het schijnsel van de maan te weerkaatsen. In plaats van de zon. Blijkbaar kijk ik naar een cyclus van nacht en dag, maar dan in 15 minuten.

Uhm nee

Is het een film? Dacht ik. Waar is die dan opgenomen? En hoelang duurt die film dan wel niet? Alle antwoorden op deze vragen is een ‘Uhm nee.’ Het wordt namelijk nog beter! De vorm van de wolken, de hoeveelheid ervan, de helderheid van de blauwe lucht erachter, de hoeveelheid vogels en hoe ze vliegen. Niets hiervan is echt.

Natuurlijk door de computer

Je zou het niet zeggen omdat het is zo natuurlijk oogt, maar: het is gemaakt en wordt gestuurd met een computer. Denk aan een soort computerspel. In opdracht voor dit werk ontwikkeld door Rob Bothof; ook hij heeft geen grip op de verhaallijnen die nu tentoongesteld zijn. De computer combineert gegevens en patronen. Er zijn zoveel mogelijkheden, dat je vrijwel nooit hetzelfde zult zien.

In mijn rugzak

Het liefst zou ik het (gigantische) werk in mijn rugzak stoppen en mee naar huis nemen. De gordijnen dicht doen en de rest van de zomer mijn gedachte laten meevoeren op het ritme van de voorbij trekkende wolken.

Ik heb het kijken naar de lucht altijd iets troostends gevonden. Waar je namelijk ook bent op de wereld, de lucht is er altijd. Maar door het feit dat ik wordt gefopt, door deze digitale wolken, wil ik het werk eigenlijk niet meer los laten.

Het middelpunt

Het is fijn hoe alle werken in de tentoonstelling: van de bestaande werken van Zeger Ryers tot de kleurrijke prints van Gerco de Ruijter even verderop allemaal elementen bevatten die elkaar overlappen. Uiteraard het uitgangspunt ‘panorama’.

Maar niet op een letterlijke manier. Er wordt gespeeld met perspectieven, met tijdsverloop en hyper moderne technieken. Daarbij geeft de tentoonstelling duidelijk weer dat je zelf niet altijd het middelpunt hoeft te zijn… van een panorama.

Waar ook alweer?

Voor iedereen die net als ik ook een beetje vergeten was waar je Panorama Mesdag vindt: je loopt het Noordeinde uit, de Zeestraat in. Rechts bij nummer 65.

En wederom, je kunt er ook een kopje koffie krijgen!
Marilou Klapwijk kunstenares Den HaagMarilou Klapwijk, kunstenaresse – ‘Inspiratie is als een stoeptegel. Je struikelt er soms over.’ Als kunstenaar leeft Marilou hardop. Ze relativeert alledaagse mislukkingen en onhandigheden met wat zwarte humor. Resulterend voor het publiek in beeldend werk en presentaties maar, ook in tekst. – Website: http://marilouklapwijk.nl

Vond jij deze column ook leuk? Laat dat dan onze columnisten weten door hun column te ‘liken’ en te ‘delen’ met de onderstaande buttons. Een spontane reactie plaatsen mag natuurlijk ook altijd. – Alvast bedankt!

Leuk!070

Add your Biographical Info and they will appear here.

Laat een reactie achter