De roze wolk

Werner van Campen - column blog - Werner vadert - LEUK!070 online magazine Den Haag

“Heerlijk toch, die roze wolk?”, deze vraag wordt meestal gesteld door dames van middelbare leeftijd die inmiddels zelf zijn vergeten hoe het is om een baby te hebben. Hun beschuit met roze muisjes wegkauwend en blosjes op wangen wanneer ze haar even vast mogen houden. Ondertussen mijn vriendin, mij en zichzelf voorliegen dat deze periode de mooiste tijd uit hun leven was. Ik geloof er niks van.

Slagveld

Op het moment dat ik dit schrijf, is mijn dochtertje 11 weken. Nora is ons eerste kindje en tijdens de bevalling gaf Pauline al aan dat het ook de laatste zou zijn. Op dat moment was ik het roerend met haar eens, want een dergelijk slagveld wilde ik niet nogmaals aanschouwen.

Inmiddels begint Pauline hier langzaam op terug te komen. Ik heb het trauma nog niet verwerkt.

Bruine wolk

Ik werp de zwijmelende tantes en buurvrouwen vaak tegen dat wij meer te maken hebben met een bruine wolk. Met een knipoog doelend op de vele liters babypoep die via de luieremmer worden afgevoerd. Natuurlijk weet je van te voren dat je leven ontregeld zal worden, maar het cliché is waar: niets kan je voorbereiden op het ouderschap.

Begrip

Werner van Campen - column blog - Werner vadert - LEUK!070 online magazine Den Haag roze wolk S1Diezelfde buurvrouwen en tantes bevestigen dat het hard werken is. Dat de opgebroken nachten wel vervelend zijn en dat het kleine kindje wel voor extra veel wasgoed zorgt. Wanneer ik vertel dat het wegvallen van de vrijheid, de druk op onze relatie, de kinderopvang, de overproductie en de financiën voor stress zorgen, krijg ik minder begrip.

Wegebbende euforie

Ik begon me bijna schuldig te voelen. Na de grote opluchting dat de geboorte soepel was verlopen (volgens de artsen dan) is de euforie snel weggeëbd. Tuurlijk waren daar de momenten van trots en verliefdheid als ik haar vasthield of toen mijn moeder voor het eerst als oma haar kleinkind zag. Maar verder was het leven er een stuk zwaarder op geworden. Waar blijft die wolk dan? Waar dan? Waar?

De glimlach van een kind

“Er is geen zak aan”, krijg ik bevestigd van een andere verse vader. De eerste maanden is er geen zak aan en als je pech hebt wordt het pas leuk als ze twee jaar zijn.

Hoewel opgelucht dat ik niet de enige nieuwe papa ben die niet op een roze wolk drijft, baarde deze uitspraak me toch wat zorgen. Twee jaar?

Na een paar weken gaan ze lachen en dat is de eerste paar keer leuk.

Twee jaar

Hij vindt dat een baby alle tijd en energie opslokt en je krijgt er niks voor terug. En na een lachje volgt vervolgens weer een doordrenkte luier en de rekening van de kinderopvang.

Zijn ouders vonden dat hij pas na twee jaar een beetje te pruimen was. Ik vind hem eigenlijk nog steeds niet te pruimen.

Straks wordt het geweldig

Ik heb inmiddels de eerste lachjes gehad, maar ik blijf ze wél bijzonder vinden. Wel klopt het dat er nog tegenover elke lach een huilbui, inenting of een tepelkloof staat. Maar die lachjes van Nora maken dat ik het vaderschap, ondanks alle ongemakken, al redelijk te pruimen vind.

Eén jaar en zeven maanden eerder dan voorspeld!

Vind jij deze column ook leuk? Laat Werner dat dan weten door zijn column te ‘liken’ en te ‘delen’ met de onderstaande buttons. Een spontane reactie plaatsen mag natuurlijk ook altijd. – Alvast bedankt!

werner_vadert_column_blog_leuk070Werner van Campen, verkoper en vader – Overdag is Werner op de weg op slimme deals te sluiten. De overige 15 uur worstelen zijn vriendin en hij met luiers, flesjes en grote potten Sudocreme. Zijn pasgeboren dochtertje is de kapstok voor zijn column. – Contact: Facebook. Of ga naar Werner’s portret.

Leuk!070

Add your Biographical Info and they will appear here.

1 Reactie
Lilian van Campen.

geweldig.ik ben die trotse oma die helemaal verliefd is op dr eerste kleinkind.

Laat een reactie achter