Zure pruimen in magisch Marokko

Straatpraat Den Haag Anja Verhaar column blog LEUK!070 online magazine L

Enige tijd geleden waren wij in een bibliotheek in de Schilderswijk van Den Haag voor de tentoonstelling Magisch Marokko, gedichten en (prachtige) olieverfschilderijen. Mijn vriendin toont mij trots ‘haar’ bibliotheek en samen lopen we rond in een inspirerende ruimte. Met alle medewerkers en vrijwillgers is hier iets moois neergezet.

Stralen

Overal is het gezellig druk. Aan een lange tafel zitten Marokkaanse mannen, vrouwen en kinderen achter computers. Eén jongen zit aan kop en houdt een oogje in het zeil. Hij is een en al vriendelijkheid. Zijn ogen stralen en horen bij de functie die hij heeft als gastman. Hij komt naar mij toe, geeft een hand en stelt zich voor. Vriendin vertelt later dat de bibliotheek bijna alleen maar zo kan draaien door de vele vrijwilligers.

Prachtige vrouwen

Niet alleen de kunst aan de wanden is prachtig. Ook de vrouwen die rondlopen in hun traditionele kleding zijn dat. Druk pratend achter de bar verzorgen zij de catering en schenken glimlachend glazen thee in.

Stemloze dichter

Als de tentoonstelling geopend wordt, nemen we plaats in de koffiekamer. Er zijn veel kinderen die maar moeilijk tot zwijgen kunnen worden gebracht. Maar ze proberen het echt. Ik zie hoe ze moeite doen te fluisteren en zich te gedragen terwijl de schilder en dichter hun toespraak houden. Van de dichter is niets te verstaan, maar dat ligt meer aan de dichter zelf die – zoals het sommige dichters betaamt – wat afwezig op deze aarde staat.

“Ssst”

Naast mij zitten drie kinderen die luidruchtig de laatste slok uit hun beker proberen te zuigen. Met een rietje. Dat maakt herrie. Een oudere Haagse dame voor me draait zich om en kijkt met boze bruine ogen hun richting op.
“Ssst”, sist zij.

Het maakt geen indruk. Ze draait zich nogmaals om en bijt ze toe: “Stil, we zitten hier om iets te horen en anders ga je maar ergens anders spelen.”

Boze blik

Straatpraat Den Haag Anja Verhaar column blog LEUK!070 online magazine Het zijn niet haar woorden die mij raken. Het is haar boze blik, de donkere ogen die zoveel ingehouden woede uitstralen. De blik die ze nog heel lang op hen laat rusten nadat ze de woorden heeft uitgesproken om zich dan pas om te draaien.

De kinderen druipen af.

Als we later allemaal opstaan staat de vrouw met twee anderen te praten. “Ik begrijp niet dat er kinderen worden toegelaten bij zo’n tentoonstelling. Hoe kunnen ze het bedenken, die organisatie. Amateurs.” Die hele dichter had ze niet kunnen horen. De zurigheid druipt er vanaf.

Twijfel

Ik twijfel of ik me in haar monoloog zal mengen. De bibliotheek in deze wijk is net even anders dan bijvoorbeeld een bibliotheek in het Statenkwartier. Hier zijn juist heel veel gezinnen samen. Het is een openbare ruimte en een zaterdagmiddag. In de tijd dat deze vrouw haar woede uit, had ze op haar gemak rond kunnen wandelen en schilderijen kunnen zien. Met de dichter een praatje kunnen maken.

Ik had een mooie middag, met stralende gezichten van kinderen en moeders.

Mochten we allemaal maar wat magie toe kunnen laten in het leven.

Vind jij deze column ook leuk?  Laat Anja dat dan weten door haar column te ‘liken’ en te ‘delen’ met de onderstaande buttons. Een spontane reactie plaatsen mag natuurlijk ook altijd. Graag zelfs. – Alvast bedankt!

Straatpraat Den Haag Anja Verhaar column blog LEUK!070 online magazine mmAnja Verhaar, tekstschrijver – Anja werd geboren met een pen in haar hand en schrijft gedichten, liedteksten, verhalen, columns en blogs. Na een loopbaan bij de gemeente, heeft ze nu haar eigen tekstbureau. Anja schrijft over mensen en emoties, met gepaste afstand. – Website: tekstbureau-anjaverhaar.nl en eenregelperdag.nl

Leuk!070

Add your Biographical Info and they will appear here.

Laat een reactie achter