Blue Monday

Vrijgezel in Den Haag 070 Online magazine LEUK!070 L

If Mondays were shoes, they’d be crocs, had iemand geplaatst op Facebook. Een nieuwe week in de kantoorjungle was begonnen. Mijn eerste koffie had ik inmiddels gehad: iedereen kon weer tevoorschijn komen.

Afspraak

Het afgelopen weekend had ik veel apps uitgewisseld met een virtuele match van de week ervoor. App-technisch leek het te klikken. Ik keek dus ook wel uit naar onze date die avond.

Scheur

Voordat ik aan het einde van de dag het kantoorpand verliet, wilde ik mij nog even opfrissen. Ik stond op van mijn bureaustoel. De mouw van mijn leren jasje bleef vastzitten tussen de armleuning en het bureau en ik begon flink te trekken om mij los te maken. Ik hoorde een vreemd geluid. En ja hoor, vanaf mijn mijn okstel tot ergens halverwege zag ik een scheur!

Aangezien ik alleen maar een hemdje eronder aan had, wilde ik persé mijn jasje aanhouden. Het zou er veel te dik bovenop liggen wanneer ik alleen in mijn hemdje zou verschijnen op mijn afspraak. Dan maar mijn arm strak langs mijn lijf houden. Er zat niets anders op.

Stroef op weg

Ik reed richting de afgesproken plek in Scheveningen. Het rijden ging wat stroef. Wel vreemd, vanochtend was er nog niets aan de hand. Op de een of andere manier kreeg ik de versnellingspook nauwelijks in z’n één. De rest van de versnellingen gingen ook al niet beter. Had ík weer.

Vooral blijven lachen… en zwaaien

Met horten en stoten reed ik richting de strandtent waar we afgesproken hadden. Medeweggebruikers keken mij geïrriteerd aan. Opschieten deed ik niet. Met een ‘smile and wave’ kon ik nog enigszins vrienden maken op de weg.

Mijn auto draaide in de tweede versnelling al 3.000 toeren en kwam met bulderend geluid tot stilstand in het parkeervak. Ik knikte vriendelijk naar een ouder echtpaar die net voorbij kwam wandelen.

Heel anders

Mijn virtuele match zat al in de strandtent te wachten. Hij was – hoe zal ik het subtiel zeggen? – anders dan op de foto. De scheur in mijn oksel kon mij dus ook ineens niet meer veel schelen.

Mr. Perfect

Hij begon met praten. Over zijn 5 kinderen, zijn ex-vrouw, zijn werk, zijn buitenlandervaringen (kind van expats), zijn kok, zijn huishoudster, de boodschappenbezorgdienst die zo retehandig was en wéér over zijn ex-vrouw die zo slim en mooi was – maar gevoelloos – en niet te vergeten zijn blind dates die allemaal in bed eindigden.

Kortom, ik had Mr. Perfect voor mij.

We love Suzuki

“En jij? Jij rijdt zeker in een Suzuki’tje? Daar rijden alle gescheiden vrouwen in.” “Ohhhh, ben je ook een periode fulltime moeder geweest? Nou, dan heb je je in die periode zeker niet ontwikkeld? Vrouwen moeten gewoon blijven werken. Is beter voor de henzelf, de kinderen en de echtgenoot.” “Reizen vind je leuk? Daar heb je nu zeker geen geld meer voor? Moet je maar snel ander werk gaan doen [ha ha ha]. Maar dat kan natuurlijk niet, want je hebt een ‘gap’ in je cv.”

Kortom, ik had een pretentieuse eikel getroffen die een strakke plasser kreeg van superioriteit.

Tijd voor champagne!

Poeslief zei ik dat ik wel trek had. Ik had immers vanaf de lunch niet meer gegeten. Overigens had ik ook wel ‘dorst’. Zullen we onze date vieren met een fles champagne? Dáár was Mr. Perfect wel voor in.

A la carte

Achteraf was ik blij dat wij bij een van de duurste strandtenten van Scheveningen hadden afgesproken: een práchtige menukaart met veel keuze uit champagne!
De ‘tour du Chef’ zag er heerlijk uit met aanbevelingen van de Chef. Een ware culinaire tour door de menukaart. En de champagnekaart was ook fantastisch. Ik koos voor de Crystal Brut 2009.

Nadat we onze bestelling hadden doorgegeven, lachtte Mr. Perfect genoegzaam. “Je weet wel wat je lekker vindt hè? Daar houd ik van!’’

Open die fles!

Na een kwartier moest Mr. Perfect even naar zijn auto om de parkeertijd bij te stellen. Hij had zijn bolide met zestien kleppen, twee uitlaten, sportvelgen en stoelverwarming verderop geparkeerd. Het kon dus even duren.

De bediening kwam ondertussen met de champagne. Welnee, maak maar alvast open hoor. Hij komt zo.

Welke god helpt?

Ondertussen hield ik de entree zenuwachtig in de gaten. Gelukkig had ik goed zicht op de weg. Ik zag hem in de verte weer aan komen lopen. Mooi! Tijd om op te stappen.
Ik graaide mijn spullen bij elkaar en liep via een tweede entree/uitgang naar buiten. Hij had mij niet gezien.
Rennend en struikelend over mijn eigen benen kwam ik uiteindelijk bij mijn auto aan. Onderweg riep ik alle goden aan die ik kende. Met name Ganesha: de god die onder andere hindernissen zou moeten wegnemen.

To the rescue

De toerenteller liep weer op tot 3.000 en de versnellingsbak deed niet wat ik wilde, maar ik rééd én onderweg naar huis! Mijn date achterlatend met een leuke rekening.
Net voordat ik mijn straat in wilde rijden, stopte mijn auto ermee. Het was stil. Rust. Ik belde de ANWB.

Mijn avond eindigde in een garage waar mijn auto op de brug werd gezet. Ik werd gerustgesteld door monteurs. Zonder pretenties en met respect. Het zou allemaal goed komen!

Vind jij deze column ook leuk?  Laat de schrijfster dat dan weten door haar column te ‘liken’ en te ‘delen’ met de onderstaande buttons. Een spontane reactie plaatsen mag natuurlijk ook altijd. Graag zelfs. – Alvast bedankt!

Vrijgezel in Den Haag 070 Online magazine LEUK!070 XSmmAnoniem – Onder het pseudoniem Langsdekust. schrijft een Haagse single moeder over haar leven en ervaringen op het gebied van dating. In Vrijgezel!070 neemt ze je mee in het leven van een Rijswijkse vrijgezel en vertelt haar soms hilarische datingervaringen. – Contact: dat houden we liever geheim. 😉

Leuk!070

Add your Biographical Info and they will appear here.

Laat een reactie achter