Een supermarkt voor singles

Vrijgezel in Den Haag 070 Online magazine LEUK!070 L

Vier weken geleden was ik samen met een vriendin voor een weekend in Milaan. Van tevoren hadden we op internet opgezocht wat we vooral niet mochten missen. En dat was best veel.

Eigenlijk teveel voor een weekend. We hadden op z’n minst anderhalve week nodig om alles te kunnen zien. Eerlijk gezegd hadden we geen zin om jakkerend door de stad te gaan: als twee Amerikanen die in een week ‘Europe’ willen zien. Zwetend en fotograferend de stad door.

We besloten de stad op een relaxte manier flanerend te ontdekken. Met een nonchalante outfit en wapperende haren door de straten. Fare la bella figura.

Gracieus

Onze geföhnde haren, soepel vallende bloesjes en strakke driekwart spijkerbroeken met gezellige ballerina’s werden een kwelling. Hollandse vrouwen zijn met deze temperaturen niet gemaakt om gracieus rond te wandelen.

Binnen de kortste keren verschenen de zweetplekken op onze bloesjes en de spijkerbroeken voelden aan alsof we een uur in de regen hadden gefietst. De blaren in onze flatjes waren binnen no time zo groot als een twee euro muntstuk. Om nog maar niet te spreken over waar mijn met zorg uitgekozen slipje zich bevond (je weet immers nooit of je ’s middags wordt aangereden en je broek open geknipt moet worden omdat je een gebroken been hebt).

Derde zoen

Al snakkend naar adem liepen we richting een terras. We ploften neer op een rank gietijzer stoeltje dat niet voor een Hollandse kont gemaakt was. Hier moesten we het maar even mee doen. Flaneren in een loeihete zon werd het niet. We wilden in een zo kort mogelijke tijd toch wel de meest bijzondere plekken van Milaan zien. Het liefst in de schaduw.

Ik wist dat je in Den Haag de The Hague Greeters hebt. Een onderdeel van de Global Greeter Network. Inwoners van de stad die toeristen hun stad laten zien. Dit leek ons wel leuk om in Milaan te doen. Via de website kregen we snel een Milano Greeter toegewezen. Het werd Carlo Massignani.

Carlo kwam 25 minuten te laat op de afgesproken plek aan op zijn Vespa scooter. Totaal geen last van de hitte. Fris en zonder zweetplekken, donkerbruine lokken en een brede lach met witte tanden.

Hij begroette ons met 2 zoenen. De derde zoen van mijn vriendin werd een luchtzoen en maakte nogal een smakkend geluid dat na-echode op het plein. Carlo kon er wel om lachen. Mijn vriendin overigens niet.

Supermercato

Colgate-Carlo had er zin in ! “You like to see new places? I’ll take you to the Supermercato for singles. Just opened 8 weeks ago.” Leuk! Altijd in voor nieuwe concepten.

Het was gelukkig aan te lopen. Terwijl we langs prachtige gebouwen liepen, vertelde Carlo over de historie van de stad, zijn jeugd en de vele vriendinnen die zijn leven ‘oh zo verrijkten’.

Na 20 minuten stonden we voor de Supermercato. Een indrukwekkend gotisch gebouw dat onlangs totaal gerenoveerd was. De grote automatische schuifdeuren gingen zoevend open.

En daar stonden we. In een supermarkt alleen voor singles. En hoe weet je dat er alleen maar alleenstaanden komen? Dát weet je dus niet. En dát is helemaal perfect voor de Italiaan die een scheve schaats wil rijden.

1x bellen

Er stonden 3 soorten winkelwagentjes: groen, rood & blauw. Hetero, homo en bi. Over de transgender moesten ze nog nadenken.

Met het groene winkelwagentje gingen mijn vriendin en ik op weg. Het was in de hele winkel erg druk. Alles was in kleine hoeveelheden. 50 gram ham, mini stukjes pecorino, kleine flesjes balsamico. Heel lief en praktisch allemaal. Alsof je in een kleuterwinkel stond.

Er waren wel regels. Contact maken ging met een klein fietsbelletje op de winkelwagen. Wanneer jouw bel (je mocht maar een keer bellen) beantwoord werd door een andere bel, mocht je pas wat tegen elkaar zeggen. Gênanter kon het niet worden.

De paddo-man

De ene mooie man na de andere kwam voorbij. Ik zag geen onderscheid meer in groen, blauw of geel.

En daar stond hij ineens. Met een groen winkelwagentje waarin een klein doosje lag met oesterzwammen. Hij lachte verlegen, maar oh zo verleidelijk. Ik vergat de regels van het bellen. Zonder er bij na te denken en voor mijn gevoel in slow motion raakte ik de fietsbel een aantal keren net iets te hard aan.

Ik zag zijn duim naar de fietsbel gaan. Maar er kwam geen geluid uit! Aangezien er zich een rij achter mij vormde, kon ik niets anders doen dan doorlopen. Daar ging mijn kans.

Mijn vriendin stond inmiddels al bij de uitgang te wachten. Ik rekende een pakje spaghetti en een klein potje met kappertjes af (handig wanneer je in een hotel verblijft… not!) en liep enigszins teleurgesteld naar buiten.

Bezet biechthokje

Carlo stond ons op te wachten en besloot ons mee te nemen naar een kleine kerk niet ver van de Piazza Duomo.

Het was een prachtig kerkje. Je kon de stilte bijna horen. Fluisterend vertelde Carlo dat zijn ouders en veel vrienden van hem hier getrouwd waren. Drie weken geleden had zijn goede vriend Giuseppe zijn vriendin ten huwelijk gevraagd. Zij zouden volgende week ook in dit kerkje trouwen. Trots vertelde hij dat Giuseppe hem had gevraagd als zijn getuige.

Opgerolde spijkerbroek

Langs de linkerzijkant van de kerk zag ik twee biechthokjes. Een ervan was bezet. Het was duidelijk een man: twee blote harige enkels met suède instappers staken uit een opgerolde spijkerbroek. In zijn hand hield hij iets stevig vast.

Gefascineerd bleef ik naar het hokje kijken. Wat zou hij te biechten hebben?

Het gordijn bewoog en een lange man met donker haar kwam te voorschijn. Het was te ver weg om hem duidelijk te kunnen zien. Zeker zonder mijn bril.

Prullenbak

Op dat moment kreeg Carlo een brede grijns en zwaaide enthousiast naar de opgerolde spijkerbroek. Het was zijn vriend Giuseppe! Hij keek verschrikt op, zag ons staan en wist niet hoe snel hij het kerkje moest verlaten. Carlo keek hem wat beteuterd na. Net buiten de kerk gooide opgerolde spijkerbroek met een driftig gebaar iets in een grote prullenbak en vervolgde snel zijn weg.

Bij het verlaten van de kerk kon ik het niet na laten een blik in de prullenbak te werpen. Ergens tussen het vuilnis lag een klein doosje oesterzwammen.

Vind jij deze column ook leuk?  Laat de schrijfster dat dan weten door haar column te ‘liken’ en te ‘delen’ met de onderstaande buttons. Een spontane reactie plaatsen mag natuurlijk ook altijd. Graag zelfs. – Alvast bedankt!

Vrijgezel in Den Haag 070 Online magazine LEUK!070 XSmmAnoniem – Onder het pseudoniem Langsdekust. schrijft een Haagse single moeder over haar leven en ervaringen op het gebied van dating. In Vrijgezel!070 neemt ze je mee in het leven van een Rijswijkse vrijgezel en vertelt haar soms hilarische datingervaringen. – Contact: dat houden we liever geheim. 😉

Leuk!070

Add your Biographical Info and they will appear here.

Laat een reactie achter