Margriet Plaizier van B.a.B Zorg

Margriet Plaizier BAB Zorg Portrert online magazine Den Haag LEUK!070 L

Margriet (52) werd geboren in het dorpje Ens in de Noordoostpolder waar ze door het verlies van haar ouders al snel op eigen benen moest staan.

Met haar eerste grote liefde kwam Margriet mee naar Den Haag en samen met de kinderen gingen ze zelfs weer even terug naar Friesland. Maar Margriet miste Den Haag te veel en zo kwam het gezin na 2,5 jaar weer terug naar haar geliefde Den Haag.

Een scheiding volgde, de kinderen trokken de wijde wereld in en er kwam een nieuwe liefde in Margriet’s leven. Ook verloor ze de baan waar ze het echt naar haar zin had en dacht dat ze tot haar pensioen zou blijven.

Maar Margriet ging niet bij de pakken neer zitten en bouwt nu met succes aan haar eigen bedrijf.

Wie is…?

Hoe zou je jezelf omschrijven? “Ik beschrijf mijzelf als een redelijke doorzetter. Ik heb toch wel het nodige voor mijn kiezen gehad en het was regelmatig knokken om mijn hoofd boven water te houden en om alles van de positieve kant te blijven zien! In die periode heb ik dan ook heel veel steun mogen ontvangen van lieve familie en vrienden – én niet te vergeten mijn lieve dochters die mij altijd weer wisten op te beuren en te steunen.”

Waar ligt je hart? … en deel je dit met anderen?  “Mijn hart ligt uiteraard bij mijn kinderen. Ik hoop door wat ik heb bereikt en wat ik hopelijk nog ga bereiken voor hun ook een inspiratiebron te zijn. Mijn kinderen en ik hebben financieel ook mindere jaren gekend, dat was soms best heel erg moeilijk. Maar ik heb getracht ze altijd een warm en gezellig huis te geven.

Probeer de gezelligheid altijd bij jezelf te vinden. Een huis waar je je prettig en veilig voelt is zo belangrijk. En deel het ook met anderen.”

Margriet Plaizier BAB Zorg Portrert online magazine Den Haag LEUK!070 s4Wat maakt je intens gelukkig?  “Bloemen! Ik ben er dol op en kan er geen genoeg van krijgen. Ik ben wel erg kritisch want vind niet alle bloemen en kleuren mooi, maar van een mooi boeket samenstellen word ik ontzettend blij. Het maakt mij intens gelukkig.

Helaas beschik ik niet over een tuin, maar heb zowel aan de voor als achterzijde van mijn huis een balkon. Zodra het voorjaar van zich laat spreken, staan daar weer vele mooie bloemen en planten. Als ik met mijn handen in de aarde zit – of wanneer ik een boeket maak – dan staan mijn gedachten volledig stil.”

Wat heb je op je verlanglijstje (voor het leven)?  “Ik denk dat iedereen wel op zijn verlanglijstje heeft staan dat hij/zij een lang, gelukkig en gezond leven wil hebben. Dat laatste is tegenwoordig niet meer zo vanzelfsprekend.

Ik hoop vooral dat ik mag meemaken dat mijn kinderen ooit zelf nog eens moeder gaan worden en dan weet ik zeker dat ik een enorme trotse oma zal zijn. Ik heb het echt als een gemis ervaren dat mijn moeder niet mijn kinderen heeft gekend.”

Wat is je levensmotto?  “Mijn levensmotto, ondanks dat ik deze te weinig uitspreek is toch wel: ‘komt tijd, komt raad’. Mijn partner Frank heeft dit regelmatig tegen mij gezegd en zegt het nog steeds! Toen ik hem 5,5 jaar geleden leerde kennen en in een andere situatie zat, dacht ik altijd: ‘jij hebt makkelijk praten’. Maar ik kom er toch steeds meer achter dat dit echt het geval is.

Ik ben snel geneigd om mij zorgen te maken over uiteenlopende zaken. Door dit toch vaker tegen jezelf te zeggen, door niet voortdurend al die ballast op je schouders te nemen, kom ik regelmatig tot de conclusie dat als je zo kan denken dat het dan wel een stuk rustiger voor jezelf wordt en soms lossen dingen zich dan ook écht vanzelf op!”

Wat is je grootste valkuil?  “Dat ik mij tegenover een ander snel schuldig kan voelen. Ik streef altijd naar perfectie, maar kan dat natuurlijk niet altijd waarmaken. Daar heb ik soms enorm veel moeite mee.”

Wat raakt je?  “Het raakt mij als mensen onredelijk zijn, op mijn gevoel spelen of mijn in een bepaald hoek drukken. Toen ik nog niet zo lang met mijn bedrijf bezig was deed zich iets voor waardoor ik behoorlijk uit het lood was geslagen. De onredelijkheid van mensen, de druk die ze toch op je uitoefenen en waarbij ik dan toch mijn vastberadenheid moet tonen, daar heb ik enorm veel moeite mee.”

Een dochter!

“Ik ben een nakomertje. Na 3 broers – die toen respectievelijk 13, 11 en 9 jaar waren – werd ik op 14 augustus 1964 geboren. Mijn ouders waren dolgelukkig want na drie jongens kregen zij een dochter!

Mijn ouders hadden een brood en banketbakkerij in Ens, dus je begrijpt dat velen mijn ouders kende. Wat ik altijd heb gehoord was dat mijn vader op die 14e augustus de meest gelukkige man was op aarde omdat hij een dochter had gekregen. Het hele dorp maakte hij daar ongeveer deelgenoot van en zodoende waren er veel mensen getuige van dat bakker Jan Plaizier na drie zoons een dochter had gekregen.

Je kunt dan ook niet anders zeggen dat ik bijzonder gewenst was, en ik in een heel warm nest ben opgegroeid. Helaas heb ik mijn vader niet zo goed gekend. Hij werd al op jonge leeftijd ernstig ziek en overleed op 44-jarige leeftijd. Ik was toen 6.”

Voor mijn moeder zorgen

“In Ens ging ik naar de christelijke lagere school en later in Emmeloord naar de middelbare school. Daarna deed ik een vervolgopleiding op de detailhandelsschool in Zwolle. In die periode werd mijn moeder ziek en behaalde ik alleen maar slechte resultaten. Ik ben gestopt met de opleiding, maar was nog wel leerplichtig.

In de avonduren volgde ik een middenstandscursus en was ik er overdag om voor mijn moeder te zorgen. Na het overlijden van mijn moeder, besloot ik in de verpleging te gaan.”

Snel volwassen worden

Margriet Plaizier BAB Zorg Portrert online magazine Den Haag LEUK!070 s5“Als je op 6-jarige leeftijd je vader verliest en op 16-jarige leeftijd je moeder, word je op een of andere manier heel snel volwassen, maar je denkt/handelt nog niet altijd als een volwassene. Ondanks alle goede zorgen en bemoeienissen van mijn drie broers, moest ik toch ook leren om voor mijzelf te zorgen en om zelf dat pad te gaan bewandelen.

Mensen die je waarschuwen en/of bezorgde broers die je willen behoeden, je kiest toch op een gegeven moment je eigen pad. En dat is in mijn geval zeker gebeurt, maar wel met heel veel vallen en opstaan.”

Naar de grote stad

“Omdat ik pas 16 was en nog te jong voor de verpleegopleiding, deed ik een 2-jarige (voor-)opleiding (Intas) om op die manier door te kunnen stromen. Ik heb de opleiding goed afgerond en vertrok naar Zutphen om daar de opleiding voor de verpleging gaan doen.

In de weekenden keerde ik regelmatig terug naar Ens om vervolgens in Emmeloord uit te gaan. Daar ontmoette ik Henk (mijn ex-man) die een jaar later ging verhuizen naar Den Haag om daar te starten op de kunstacademie. Ik besloot om mijn studie te vervolgen in Den Haag om zo met Henk te kunnen samenwonen.

Dat is mij gelukt en zo gebeurde het dat twee provincialen een etage konden betrekken op het Noordeinde. Wat kun je je als student nog meer wensen dan op het Noordeinde – midden in het centrum van Den Haag – te wonen?”

Aan het werk

“Na mijn diplomering heb ik in de verpleging gewerkt en stapte na een paar jaar over naar het reclamebureau van mijn ex-man.”

Uitstapje naar Friesland

“Den Haag is een heerlijke stad! Ik heb het hier enorm naar mijn zin! Maar nadat het bedrijf van mijn ex-man werd opgeheven (2000), hebben we een kort uitstapje naar Friesland gemaakt en woonden 2,5 jaar in Balk. Onze kinderen – toen 4 en 8 jaar oud – dachten wij daar ook een plezier mee te doen.

Niet eenvoudig

“Toen vrienden van onze plannen hoorden zeiden ze dat ik de stad wel zou missen. Ik dacht dat dat wel zou meevallen, want ik was het tenslotte gewend om in een dorp te wonen. Ik vond er werk bij een dokterswacht, maar had toch al snel heimwee naar Den Haag. Ik kwam er nog regelmatig en zodra ik op de Utrechtsebaan reed, dan was ik helemaal in de gloria. Het voelde zo vertrouwd!”

Ik wilde terug

“In Balk hadden wij een prachtig half vrijstaand huis op een schitterende plek, een grote tuin, water voor de deur, maar zodra de bladeren van de bomen vallen, ziet het er ineens toch allemaal anders uit. Ik kwam erachter dat het geluk niet zit in een groot huis en wilde terug naar Den Haag. Al was het drie hoog achter, het maakte mij allemaal niets uit, als ik maar weer terug kon.”

Alsof wij niet waren weggeweest

Margriet Plaizier BAB Zorg Portrert online magazine Den Haag LEUK!070 s2“Wonder boven wonder werd ons huis in Friesland snel verkocht en vertrokken wij weer richting Den Haag. We huurdentijdelijk een benedenwoning op de Thomsonlaan en de kinderen gingen weer naar hun oude vertrouwde school. Ik voelde mij weer helemaal gelukkig en ook de kinderen waren blij dat ze weer in Den Haag waren. Het leek alsof wij niet waren weggeweest.”

Naar de Thomsonlaan

“Nu woon ik ook op de Thomsonlaan, maar dan één portiek verder op de 1e etage. Toen wij weer in Den Haag kwamen wonen heeft de relatie met de vader van mijn kinderen nog één jaar standgehouden en was ik het die besloot om te gaan scheiden. Mijn ex-man vertrok weer richting Friesland en via via vond ik de woning waar ik nu nog steeds woon. Ik was dolgelukkig dat ik in mijn oude vertrouwde buurtje kon blijven wonen en helemaal voor de kinderen.”

Dit is mijn huis!

“Toen ik dit huis voor de eerste keer betrad wist ik: dit is mijn huis! Het voelde zo goed!”

Het huis telt één grote woonkamer en suite en twee slaapkamers. Mijn kinderen schelen 4,5 jaar. De oudste dochter zat toen op de middelbare school en de jongste dochter op de lagere school, allebei in een andere fase van hun jeugd. Ik koos ervoor om beide een eigen slaapkamer te geven en voor mijzelf een hoekje achter in de woonkamer te creëren.”

Zelf meubels opknappen

“We weten alle drie wat mooi is, maar als dingen niet binnen handbereik liggen dan moet je creatief zijn. Dat hebben we zeker gedaan; oude meubeltjes kopen en opknappen, stonden er spullen bij de straat die er leuk uitzagen dan nam ik dat mee en knapte het weer op.”

Na 9 jaar viel het doek

“Terug in Den Haag ben ik gaan werken voor een huisarts en een makelaarskantoor totdat ik in 2006 de baan tegenkwam waarvan ik overtuigd was dat die op mijn lijf was geschreven. Ik ging aan de slag als zorgintercedente voor een thuiszorg-organisatie in Den Haag. Mijn belangrijkste werkzaamheden waren het bemiddelen tussen zorgvrager en zorgverlener.

Ik heb daar een supertijd gehad en ook enorm veel geleerd. Negen jaar ging ik met heel veel plezier naar mijn werk tot het doek viel in september 2015. Mijn collega en ik kregen ons ontslag vanwege bedrijfseconomische omstandigheden en het bedrijf werd gesloten.”

Ik was er helemaal klaar mee

Margriet Plaizier BAB Zorg Portrert online magazine Den Haag LEUK!070 s3“Ineens hoefde ik niet meer naar mijn werk. Dat was erg vreemd en voelde heel onplezierig. Ik wist ook even helemaal niet wat ik wilde. Ik had mijn ziel en zaligheid in dat bedrijf gelegd en mijn collega en ik gingen ermee om of het ons eigen bedrijf was. We kregen misschien niet altijd de waardering die wij verdienden, maar hebben het werk met enorm veel plezier gedaan.

Mijn eerste reactie was dat ik klaar was met de zorg, dat ging ik niet meer doen. Het eeuwige gezeur over bezuinigingen, pgb’s… ik was er helemaal klaar mee.”

Voor mijzelf beginnen

“Men had al eens vaker tegen mij gezegd waarom ik niet voor mijzelf wilde beginnen, maar dat durfde ik niet zo goed en vond in mijn situatie dat ik toch een beetje voor zekerheid moest gaan. En nu was het moment aangebroken dat dit misschien dan wel de gelegenheid was om de stap te zetten.”

Iedere dag die verfkwast

“Inmiddels begon meubels opknappen toch wel een hobby te worden en heb ik er zelfs nog even over nagedacht om in plaats van te starten met een buro voor de thuiszorg, een winkeltje te beginnen om meubels te restaureren.

Totdat mijn partner zei: “maar Margriet iedere dag weer schuren en die verfkwast in je handen houden, is dat wat je wilt?” Tja daar had hij wel een punt natuurlijk. Sommigen maken van hun hobby hun beroep, maar bij nader inzien ben ik daar dan toch maar vanaf gestapt.”

Starten vanuit mijn uitkering

“Van het UWV kreeg ik een periode van 6 maanden waar ik met behoud van uitkering mijn bedrijf – een buro voor de thuiszorg – mocht starten. Op het moment (november 2015) dat ik die keuze had gemaakt, ben ik keihard aan het werk gegaan. Informatie verzamelen, naam voor je bedrijf bedenken, logo laten ontwerpen, mensen ontmoeten, netwerkbijeenkomsten… er was heel veel werk te doen.

En zo gebeurde het dat ik vanaf 1 februari 2016 officieel de toestemming kreeg van het UWV om mijn bedrijf te starten. De eerste maanden was veel acquisitie plegen en intake-gesprekken voeren met zzp-ers die zich bij mij wilde inschrijven en eind mei kwamen de eerste opdrachten.

Min of meer werd ik ook wel wat zenuwachtig want op 1 augustus zou mijn uitkering stoppen. En dan was het doorgaan, of stoppen en weer afhankelijk zijn van een uitkering. Ik koos ervoor om door te gaan, ook door aanmoediging van de mensen om mij heen, mijn lieve kinderen, en mijn lieve partner die mij door dik en dun steunen.”

Ja, ik ben trots op mijzelf

“Vanaf eind mei/begin juni is het alleen maar voorwaarts gegaan, soms was ik afgesloten van alles en iedereen en was het kei- en keihard werken. Sociale contacten schieten er soms echt bijin. Maar ik wist waarvoor ik het deed en dat gaf mij natuurlijk enorm veel energie. Inmiddels ben ik ruim één jaar verder en had ik niet kunnen denken dat het zo goed zou gaan.

Het feit alleen al dat je zelf je geld kunt verdienen en je jezelf kunt onderhouden, dat is een super trots en blij gevoel. Mijn omgeving heeft regelmatig gezegd: “je mag trots zijn op jezelf!”. Ik ben nooit zo van de complimenten in ontvangst nemen, maar nu zeg ik volmondig “ja” en zeg ik inderdaad dat ik trots ben op mijzelf.

Ik ben trots op wat ik tot op heden heb bereikt met mijn bedrijf, dat mijn bedrijf vorm krijgt, dat middels diverse kanalen mensen mij weten te vinden. Hoe geweldig is dat?”

Ja maar

“Tegelijkertijd komt er dan natuurlijk ook weer dat duiveltje op je schouder zitten die zegt: “ja maar, ga je het volhouden? Blijft het goed gaan?”. Ik kan niet in de toekomst kijken, maar ik ben ervan overtuigd dat aan mijn inzet en passie voor het prachtige werk niet kan liggen.

Ik kan dan ook niet anders dan mijn best doen en vooral positief blijven denken. Daarnaast heb ik al zoveel stormen doorstaan, en ben ik niet meer voor één gat te vangen.”

Sparren op moeilijke momenten

Margriet Plaizier BAB Zorg Portrert online magazine Den Haag LEUK!070 s6“Het is ook heel belangrijk op momenten dat je misschien wat onzeker bent om te sparren met anderen en dat doe ik vooral met mijn levenspartner Frank. Hij is wat ouder dan dat ik ben, is ondernemer en heeft nóg meer levenservaring en wijsheid.

Het is heel fijn om met hem zaken te bespreken en om te horen wat ik misschien wél of juist niet moet doen en ook om af en toe die pluim te krijgen. Je moet toch iemand hebben waarmee je kunt sparren, waarmee je zaken bespreekt en die jou kan zeggen wat je beter wel of niet kan doen?”

Klein blijven

“Wel heb ik voor mijzelf besloten om klein te blijven. Het kantoor heb ik aan huis en dat bevalt mij prima. Hoe meer overheadkosten, hoe meer financiële zorgen. Daarnaast zijn er genoeg grote thuiszorgburo’s in Den Haag.

Ik ben ervan overtuigd dat de kracht ligt in het feit dat ik een kleinschalige organisatie ben. Ik hecht veel waarde aan één-op-één contact. Ouderen, of de kinderen van de ouderen, moeten één vast aanspreekpunt hebben die hen helpt met het ontvangen van goede thuiszorg en alles wat daar verder bij komt kijken.”

Vragen en antwoorden

Waar ben je enorm trots op?  “Ik ben trots op wat ik tot nu toe heb bereikt. Je zult moeten leren van de dingen uit het verleden om nu niet meer diezelfde fouten te maken. Ik ben nu op dat punt gekomen waarvan ik denk dat het mij redelijk is gelukt en daar ben ik ontzettend trots op!”

Wat doe je het liefst in je vrije tijd?  “In mijn vrije tijd vind ik het heerlijk om thuis te zijn, om uit te slapen, kopje thee en krantje lezen in bed. Uiteraard ga ik ook graag naar de stad, om te winkelen, of om gezellig te lunchen. Met mooi weer in de namiddag even naar de Scheveningse haven in het zonnetje een heerlijk glaasje wijn te drinken. Dat geeft altijd zo’n vakantiegevoel.

Vrije tijd is ook voor mij lekker eten buiten de deur. Zelf koken is niet echt mijn hobby, maar uit eten in een leuk en goed restaurant dat blijft voor mij een feestje!”

Margriet Plaizier BAB Zorg Portrert online magazine Den Haag LEUK!070 s1Leukste huisdier?  “Mijn hond Doris. Toen de kinderen nog thuis woonden wilde zij graag een boomer-hondje. Ik had daar andere gedachten over, maar kinderen weten je dan goed op je zwakke punten te pakken waardoor je overstag gaat. We reisden af naar St. Oedenrode en daar zat onze Doris.

Inmiddels is hij alweer 8 jaar en is niet meer weg te denken. We hebben het zo getroffen met hem en ik wist niet dat ik zoveel van een dier zou kunnen houden. Tevens zorgt hij ervoor dat zijn ‘vrouwtje’ nog een beetje lichaamsbeweging krijgt, want hij is dol op wandelen.”

Wat heb je onlangs voor het eerst gedaan?  “Enige tijd geleden heb ik een proefles golf gedaan en had niet gedacht dat ik dat leuk zou vinden. Maar zo wandelend door mooie natuur en een balletje slaan – wat moeilijker is dan ik had gedacht – zou toch nog wel eens een vervolg kunnen krijgen en wie weet mijn GVB halen.’

Waarvoor mogen mensen je contacten?  “Mensen mogen mij voor tal van uiteenlopende zaken contacten. Als ik praat over de mensen die het dichts bij mij staan, daarvoor wil ik altijd klaar staan.

Ik heb met een aantal vrienden en vriendinnen al meer dan 25 jaar een fantastische vriendschap. We lopen niet wekelijks bij elkaar binnen, we bellen elkaar ook niet wekelijks, maar als wij elkaar weer zien dan is het goed!

Als je met deze mensen wederzijds vreugde en verdriet kan en mag delen dat vind ik bijzonder waardevol.”

Margriet’s hotspots in 070

Straat  De Frederik Hendriklaan (Den Haag); blijft altijd een leuke straat om te winkelen, drankje te doen of gezellig te lunchen.
Strandtent  Strandpaviljoen de Kwartel; de plek waar honden nog mogen komen op het strand. Ik doe mijn hond daar dan ook een groot plezier mee. Terwijl hij kuilen aan het graven is, drink ik een heerlijk glaasje witte wijn.
Lunchroom  Enerchi schoonheid en Spijs; de broodjes die door Dennis worden klaar gemaakt, zijn werkelijk zalig! De broodjes hebben zo’n groot formaat dat je je avondeten kunt overslaan.
Festival  De Parade, ieder jaar ben ik daar toch weer te vinden, wat een gezelligheid en wat een fantastische sfeer.
Park  Clingendael in het voorjaar; één grote en geurende bloemenpracht
Winkel  Michael Barnaart van Bergen in de Papestraat; wil je écht een leuk jurkje dan moet je bij Michael zijn. Ik ben dol op zijn ontwerpen en creaties. Misschien wel wat duurder, maar daar koop je ook iets wat tijdloos is en waar niet iedereen in loopt.

Meer info over Margriet

Ga naar de [website] en/of [Facebookpagina].

Of kijk eens of je Margriet met haar hondje spot op het Zuiderstrand.

Vind jij dit portret ook leuk?  Laat ons dat dan weten door het portret te ‘liken’ en te ‘delen’ met de onderstaande buttons. Een spontane reactie plaatsen mag natuurlijk ook altijd. Graaf zelfs. Die gericht aan de persoon in het portret geven wij altijd door aan die persoon. – Alvast bedankt!

Wil jij zelf het podium of gun je het iemand anders?   Wij zijn altijd op zoek naar inspirerende mensen en hun verhalen. Stuur een mail met motivatie naar redactie@leuk070.nl

Nancy Moorman initiatiefneemster LEUK!070 - columniste - Wij zijn LEUK!070 portrettenNancy is de drijvende kracht achter en initiatiefnemeester van LEUK!070 en verzorgt de tweewekelijkse ‘Wij zijn LEUK!070’-portretten. Haar roots liggen in Scheveningen, Voorburg en Den Haag én in vormgeving, tekst en merkenbouwen. Maar haar interesses zijn natuurlijk veel breder. Geluk is voor haar onder andere leuke dingen ‘met elkaar’ delen.

Leuk!070

Add your Biographical Info and they will appear here.

Laat een reactie achter